۱- در اندرزهای تربیتی باید ” سخن دلپذیر” با ” دل سخن پذیر” همراه شوند.

۲- ساختمان تربیت بر شانه های ” محبت معتدل” بنا شده است.

۳- تربیت باید همیشه گرم و سخت باشد نه سرد و سست.

۴- در تربیت، صرفه جویی در وقت بی معناست. سرعت در تربیت ممنوع. سنگ بنای تربیت صبر است.

۵- هدف تربیت، بار آوردن فرزندانی مطیع و مقلّد نیست.

۶- تربیت، تزئین کردن شخصیت بیرونی و چهره ظاهری کودک به آنچه خود می پسندیم نیست.

۷- تربیت شکوفا شدن است نه شکوفا کردن.

۸- بهترین روش های تربیتی، طبیعی ترین، ساده ترین و صمیمی ترین آنهاست.

۹- در تربیت باید اقتدار در کنار احترام، ترس در کنار محبت، قهر در کنار لطف و خشم در کنار مهربانی قرار گیرد.

۱۰- تربیت اثر گذار امری ذوقی، درونی و تعاملی است و نه اجباری.