یادگار آموزش

پیامبر نعمتهای الهی را هرچند ظریف و کم بود،بزرگ می شمرد وهرگز مذمت نمی کرد.

برای مسائل مادی و دنیوی عصبانی نمی شد.

خنده ی او تبسم بود نه قهقهه.

هنگامی که وارد مجلسی می شد محل نشستن خودراآخرین نقطه ی مجلس قرار می داد

.نه ازروی دوش مردم پا بر می داشت نه مرد م را آزار می داد.

طوری برخورد می کرد که هرکس خیال می کرد محبوب ترین فرد نزد پیامبراست.

برای مردم پدر بود وهمه نزد او مساوی بودند.

هرکس از او حاجتی می خواست یا آن را انجام می داد یا با زبان خوش او را رد می کرد.

گشاده رو نرمخو و خوشبرخورد بود.

اهل جدال و چانه زنی وسرگرم شدن به حرفهای بیهوده نبود.

تا گفتار کسی از حق تجاوز نمی کرد آن گفتاررا قطع نمی کرد

.در حال تکیه دادن غذا نمی خورد.

درسفره دست خودرا به اطراف دراز نمی کردواز پیش خود غذا بر می داشت.

آب آشامیدنی را با سه نفس میل می کرد.