جوان بود و جوانه امامتش، بهاری ‏ترین تصویر روزگار، مولایی که در کودکی، اعجاز امامت را به تصویر کشید و بالیدن بی ‏وقفه ‏اش، خار چشم دشمنان شد.
چنان عطر و بوی آسمان داشت که زمین، مدهوش تماشایش بود. 
چشمه چشمه حکمت و الهام از سینه ‏اش می‏جوشیدو هر چه ناپاکی را در زلال عصمتش می‏ شست.
مناظره‏ه ای جاهلان را عالمانه پاسخ می‏داد و سد انحرافی معتزله‏ ها را به پایداری می‏شکست.
نقشه‏ های دقیق مأمون را نقش بر آب و کاخ پوشالی اعتبارش را بر سرش خراب می‏کرد.
مأمون، سنگ بر سنگ کینه می ‏نهاد و معتصم، آتش بر آتش انتقام.
حادثه ‏ای در راه بود.
حلقه 
محرم خانه بود و نامحرم اسرار.
از اهالی خورشید نبود؛ با نور غریبه بود. می‏خواست حلقه اتصال توطئه ‏ای شوم شود. در دستانش گدازه‏ های آتش زبانه می‏ کشید، وقتی زهر را به جان آسمان می ‏ریخت.
تسلی 
سالیانی است کاظمین، غنچه جوان ولایت را میهمان است و ما با حلقه حلقه اشک‏های چشم‏مان، دل‏هامان را به ولایتش پیوند می‏دهیم.
حال که مجال رفتن به کاظمین نداریم، در دیاری نزدیک‏تر، به پابوس پیشوای هشتم می‏رویم؛ غریبی در دیاری آشنا.
آقا سیاه‏پوش و عزادار، به تسلی آمده‏ ایم با همه کبوترانه ‏های نوحه و ندبه.
سلام بر شما و بر فرزندان و خاندان بزرگوارتان.
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا علیه ‏السلام ! السلام علیک یا محمد بن علی الجواد علیه ‏السلام!